Öz değerlendirmelerini geciktirmemeli insanlar diye düşünüyorum. Ertelemek kendi gözünü örtmek halbuki varlığının kokusunu hissetmektir problemlerin.. Kendimizi kandırmaktan ne kadar çok hoşlandığımızın açık bir göstergesidir, ertelemelerimiz. Hiç yokmuş gibi davranmak. Hiç problemimiz yokmuş, hiç eksiğimiz, eksilttiklerimiz hiç yokmuş gibi.. görmezden geliyoruz ya problemleri zannediyoruz ki yokoluyorlar biz onları görmeyince, anlamlarını yitirip varlıklarını siliyorlar yeryüzünden..
ne yazık ki öyle olmuyor masalın sonu. Gün geliyor da her biri saklandıkları yerlerden bir –ce ee yapıp çıkıveriyorlar bizim ötelediğimiz yerlerden. Ve bu yaramaz çocuklar anlaşıp da aynı anda geldiklerinde size sürprize dolaşıveriyor birden eller ayaklar. işte görmezden geldiklerimiz şimdi bir bir karşımızdalar ve görmezden gelemeyeceğimiz kadar büyüktürler artık. Bu küçük çocukları büyütmemek beslememek gerek. Bırakalım da küçük kalabildikleri kadar kalsınlar. Mümkün olduğunda ilk belirtilerini hissettiğimiz anlarda çözüme kavuşturalım. Kendimizi değerlendirmekten korkmayalım asıl ki değerlendirememekten korkalım.
Not: bir özdeğerlendirmeye adım atmaya çalışan hatun kişinin kendine söz dinletemediği için üçüncü kişinin kalemi ile yazılmıştır. . .
olmuş :)
YanıtlaSil